ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ !!!

 Δ. Σολωμός, Ποιήματα, Ίκαρος

 Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Δόξα μονάχη
Μελετά τα λαμπρά παλικάρια
Και στην κόμη στεφάνι φορεί
Γεναμένο από λίγα χορτάρια
Που είχαν μείνει στην έρημη γη. 

 Διονύσιος Σολωμός - Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάϋρον

 Λευτεριά, γιὰ λίγο πάψε
νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί.
Τώρα σίμωσε καὶ κλάψε
εἰς τοῦ Μπάιρον τὸ κορμί.

 Ύμνος εις την Ελευθερίαν

 

1. Σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν κόψι
   τοῦ σπαθιοῦ τὴν τρομερή,
   σὲ γνωρίζω ἀπὸ τὴν ὄψι
   ποὺ μὲ βιά μετράει τὴν γῆ.
2. Ἀπ’ τὰ κόκαλα βγαλμένη
   τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
   καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,
   χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!
3. Ἐκεῖ μέσα ἐκατοικοῦσες
   πικραμένη, ἐντροπαλή,
   κι ἕνα στόμα ἀκαρτεροῦσες,
   «ἔλα πάλι», νά σοῦ πῇ.
4. Ἄργειε νά'λθῃ ἐκείνη ἡ μέρα,
   κι ἦταν ὅλα σιωπηλά,
   γιατὶ τὰ ’σκιαζε ἡ φοβέρα
   καὶ τὰ πλάκωνε ἡ σκλαβιά.
5. Δυστυχής! Παρηγορία
   μόνη σοῦ ἕμενε νὰ λὲς
   περασμένα μεγαλεία
   καὶ διηγώντας τὰ νὰ κλαῖς.
6.  144. Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει
   ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ
   καθενὸς χαμογελάει,
   «πάρ' το», λέγοντας, «καὶ σύ.»
7. 146. Ἀπὸ στόμα ὀποῦ φθονάει,
   παλληκάρια, ἂς μὴν πωθεῖ,
   πὼς τὸ χέρι σας κτυπάει
   τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή.
8. 147. Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους
   τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά:
   «Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους
   δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριά».