O Aπρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,
Kι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.
Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
Kαι μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
Kι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.
Kαι μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·
Tο σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο.
Mάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
H μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·
Mε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·
«Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».
Tρέμ’ η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι
Μητέρα, Μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,
κι αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σού ,
με λογισμό και μ' όνειρο, τι χάρη έχουν τα μάτια,
το μάτια τούτα, να σ' ιδούν μες το πανέρμο δάσος,
που ξάφνου σου τριγύρισε τ' αδύνατα ποδάρια .
(Κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα των Βάίώνε!
Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα .
Ατάραχη σαν ουρανός μ' όλα τα κάλλη πώ' ΄χει,
που μέρη τόσα φαίνονται και μέρη 'ναι κρυμμένα .
Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν' ακούσω τη φωνή σου,
και ευθύς εγώ τ’ Ελληνικού Κόσμου να τη χαρίσω .
Δόξα 'χ΄ η μαύρη πέτρα του και το ξερό χορτάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου